KENDİMLE GURUR DUYUYORUM

Sizin hiç hayalleriniz öldü mü?Benim öldü.Hayatınızda yalnızca bir kere yaşayabileceğiniz bir şey hiç burnunuzdan geldi mi?Yada hayatınızın en güzel anları size zehir oldu mu?Doğum yapmaktan bahsediyorum.
İnsanın en güzel anı bazen ciğerinden çıkmayacağı bir ana dönüşebiliyor.Hemde herkes tarafından.Sanki bir tek sen yalnışsın herkes doğru.Hayatta bazı şeyler var ki bir daha yaşamaya imkan yok.O güzel bebeğin kucağına aldığın an.Onun kokusunu defalarca içine çektiğin an.Defalarca koynunda uyuttuğun an.Şimdi neden oğlumun bebekliğine dair hiçbirşey hatırlamıyorum.Onu sevmiş miydim?Kucağıma almış mıydım?Kokusunu duymuş muydum?İlk defa ne zaman anne demişti?
Şimdi niye hala bebek mağazalarında dolaşıyorum ki?İstemiyorumki başka bebek.Hiçbir şeyden hevesimi alamadığım için mi?Neden bana da çok hassas davranmadılar. Lohusa o demediler mesela.
Dünya üzerime geliyormuş gibi hissettim.İnsan çocuğu küvezde olan bir kadına bir yalnış anlaşılmadan dolayı doğumunu bu hale getirir mi?
Bir sürü şey yaşandı.Seneler geçti evet ama içimde  çok uhde kaldı.

Geçen gün bir bebek mağazasında  oğlumun doğumunda yattığım hastanenin odasındaki şu el temizleme zımpırtısından vardı.Koklayınca ağladım biliyor musunuz?

Zor günler yaşadım tek başına atlatmakda kolay olmadı tabikii.

Artık dediğim şu ben ne kadar güçlüyüm.Ben ne kadar güçlüymüşüm ya.Ben neler yapmışım.Hastalıklı bir çocuğa kendi başıma baktım ve tüm çabalarım da meyvesini veriyor.Oğlumla gurur duyuyorum.Bir dakika önce kendimle.Kendimin önünde saygıyla eğiliyor kendi ellerimden öpüyorum:))Yüreğime sağlık.Kendimle gurur duyuyorum..

BİZ KADINLAR HİÇ KİMSENİN MALI YADA EŞYASI DEĞİLİZ

KAYNAK

GÖRMEMİŞİN ÇOCUĞU OLMUŞ

Facebook kullanıyorum.Sağdan soldan gördüğüm hoşuma giden resimleri,sözleri paylaşıyorum.Ama hayatımla ilgili sürekli şurdayım burdayım aman şu oldu bu oldu modunda değilim.
Bir grup varki akıllara zarar.Hamile kaldığı ilk günden yayınlamaya başlayan grup bu.Sizlerinde vardır muhakkak.Buna şöyle örnek verelimki hepsi gerçek maalesef:
Daha hamileliğinde her hastaneye gittiğinde facebooka yazar.Tabi herkes merak eder ne oldu falan bilmem ne.Rutin kontrol hayatım:)
Sonra tabi daha acı gerçek başlar.Doğum.Fotoğraflar paylaşılırki bu çok normal en normali belkide.
Bebekle ne zaman hastaneye gidilse yazılır.
Artık uyumayan gazı olan bebeğin durumunu her gece rapor olarak yazar.
bebeğiyle yer bildirimi yapar.Kızımızla çay keyfindeyiz evde.
Bir grup varmışki oda bebeğin ağzından yazıyormuş kapıdan bacadan ırak.
Ya tamam anlıyorum heyecanlısınız ilk bebeğiniz doğmuş.Güzel fotoğraflarını paylaşın tabiki.Ama bu nedir arkadaş ya?Çocuktan soğutcaksınız bizi.Görmemişin bir çocuğu olmuş misali.
O kadar sıkılıyorum ki sürekli bu şekilde bildirim yaptıkları zaman.Zaten bıraktım takip etmeyi.Bildirimleri gelmiyor en azından.Neden uzun zamandır düşünememişim ki bunu?
Bizde evlendik bizde doğurduk.Aman yok oğlum pırtlattı yok sıçtı diye feysbukda yazmadık.Orda sadece yeni doğum yapan anneler yokki.Yada orası bir grup değilki.İnan kimse senin çocuğunun gazımı var bokumu var merak etmiyor.

Lohusa Kaynana

Anne olmak dünyanın en güzel duygusu.Her kadın bu duyguyu yaşamalı.Birinden öldürcek kadar nefret etmek sonra içine sokacak kadar aşık olmak.Oğlum benim en değerli hazinem.Belkide bu dünyada yaptığım en iyi şey.Bedelini çok ağır ödedim tabiki.Hamile kalmam çok uzun zamanı almasada doktorlar tüp bebeğe gidebilir demişlerdi.Kist ameliyatı olup tek yumurtalığımı aldıklarında umudumu kaybetmiştim açıkçası.Aslında çocuk isteğimde gitmişti.Çocuk olmassa neler yapabiliriz kısmı bana daha cazip gelmişti.Kadının çocuğu çok istediği hormonların hadi hadi diye baskı yaptığı dönem var.O dönem geçtikten sonra dahada çocuk istemiyorsun.Riskli bir hamilelik değildi ama şekerim yüksekti ve insülin kullanıyordum.Otuz kilo alarak hamileliğimi tamamladım.Sezeryanla oğlumu kucağıma aldım.Asıl olaylar bundan sonra başladı tabi.Oğlumu küveze aldılar kanda enfeksiyondan şüphelendikleri için.Kaynanaya gelme dedik çocuk küvezde çıkınca gel.Tabi dinlermi geldi.Daha ilk geldiği gün saçmasapan bir olaydan hastane odasında beni ağlattı.Oğlum küvezde hastaneden yalnız dönmüşüm içim acıyor ama bununla bitermi bide kaynana sorunsalı.Allahım sanki kendisi lohusa.Eşimle odaya girip konuşmalar ağlamalar.Sorun ne ?Sorun kıskançlık.Sen torun vermişsin kime ne?Hamileliğini bile tebrik etmemiş acaba daha çalışmıcakmı diye düşünmüş insanlar senin lohusa olduğunu mu düşüncekler pehh!Görümcem bile hamile olduğumu öğrenince bide bununla uğraşıcaz demişti.Garip bir aile.Ozamanlarda lohusalık depresyonumda, okadar bıkmışımki bu insanlardan hiç umursamıyorum.Tabi daha sonra kendi kendime konuşcağımdan haberim yok.Ya neden hemcinsimiz böyle?Sen doğurmadın mı be kadın?Sen yaşamadın mı?Erkekler yapsa ne anlar doğumdan dicem de sen kadınsın yaa!Doğumdan sonra kilolarımla ilgili sadece kadınlar konuştu.Ya bi destek olun dimi?Eşimde annesinin söylediği herşeyi söylüyor.Ben karım lohusa deseydinya diyorum.Aklıma gelmedi diyor.Ölürmüsün öldürmüsün?İki hafta kaldı dahada gidesi yoktu.Şimdiki aklım olsa eşimide onuda kovardım evden.Bana yaşatıklarını 3 yıl oldu hala içimden atamadım.O gittikten sonra birazı yalan birazı gerçek bir cinnet geçirdim evde.Eşim ozaman ben senin bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum dedi.Sonra kendi kendime konuşmaya başladım acısı çıkmaya başladı yani.Dedim bu böyle olmıcak benim duygularımı anlatmam lazım.Telefonda anlatılmaz.Yüzyüze de olmaz dinlemez ağlamaya başlar.Beş sayfa mektup yazdım.Eşime de okutturdum.Ertesi gün düşünmeden kargoyu çağırıp yolladım.Birşey anlamıcaklarını biliyordum anlamadılar.Ama ben anlatmassam ben huzursuz olcaktım.Tabi görüşmediler bir kaç ay sonra hiçbirşey olmamış gibi barıştık mecburen.Eşimede hep söylerim doğumda sana sevgim azaldı diye.İçimde bir yara olarak kaldı herşey.Şimdi yeni doğmuş bir bebek görsem sıkıntı basar içimi.Aşırı gerilirim.Bu olaylar sonucu ne oldu?Oğlumu doyasıya sevemedim ve engüzel bebeklik zamanları gerginlikle geçti.eşimin ailesinden ölesiye nefret ettim.Eşime saygım ve sevgim azaldı.Sütüm bitti.Oğlum egzema oldu.Doğum gibi mucizevi bir olayında böylece içine etmiş olduk.