MEZDEKEYİ AÇAR OYNARIM BENDE

Depresyondan nasıl çıkarsınız?Yada çok gergin ve mutsuzsunuz ne yaparsınız?
Şarkı söyleyip sesimin moralimden daha kötü olduğunu görüp mutlu olurum:)
Değişik renklerde oje sürerim. (Geçici çözümler)
Değişik bir makyaj yaparım.(Geçici çözümler)
Çok istediğim parama kıyıp alamadığım bir kitabı alıp kafamı dağıtırım.
Beni mutlu edecek bir şey alırım mutlaka.Ama bazen alışveriş bile kar etmiyor.
Mezdekeyi açarım oynarım:)
Öldüğümü düşünürüm.Ölümlü olduğumu düşünüp rahatlamaya çalışırım.
En sevdiğim dostuma giderim.
Komik bir film izlerim.
Mutlu insanlarla beraber olurum.
Farklı ortamlara girerim.

Aklıma gelenler bunlar.Siz neler yaparsınız?İyice hüzne mi boğarsınız kendinizi yoksa kurtulmak için çabalar mısınız?

ALAYINA İSYAN

Aşağıda okuyacaklarınız hayal ürünü değildir.Tamamen gerçektir.Ailem tarafından yalnız bırakıldım doğumdan sonra.Çok da yakınız birbirimize.İçine at at dayanamadım sonunda kardeşlerime mail attım:

3 yıldır depresyondayım.Ve bu artık benim ailemde sıradan bir olay.Oğlum durmaz ben çekerim bu iş hep böyle.Herkes bir parmak attı depresyona girmem için.Ben sizleri okadar çok seviyorumki okadar ince düşünüyorumki sizin için, maalesef aynı duyguları taşımadığımızı geçde olsa anladım.Doğum beni çok mallaştırdı.Gereken tepkileri hiçbir zaman yerinde ve zamanında veremedim.Hem mallaştığım için hemde size bişi diyemediğim için içime ata ata ya verem olcam ya kanser olcam sonunda.Kaynanamdan dahada kırgınım size.Çünkü insanın canı ciğeri daha çok yakıyormuş anladım.İyi gününüzde kötü gününüzde elimden geldiğince maddi manevi yanınızda olmaya çalıştım.Ama siz hiç yoktunuz kötü günümde.uykusuz günlerim oldu cinnet geçirdiğim günlerim oldu intihar etmek istediğim günlerim oldu kaçmak istediğim günler oldu.Oğlum durmuyo diye değil ,geceleri annem yok kimse yok diye ağlardım.Annem ya koşa koşa n.ye(ortanca kardeşim) yada y.ye(küçük kardeşim) gitmişti.Yada biryerlerdeydi işte.Çünkü öyle ağzıma s.çmışlardıki ot gibiydim.Maalesef ailem de dahil kimse anlamadı.Galiba benim zannettiğim gibi bir kardeşlik yokmuş aramızda.evet benim çocuğum kimse bakmak zorunda değil.Ama ben neyinizim.Benim kötü günlerim bu 3 yılımdı işte halada sıkıntılarım var ama onlarıda aşıcam.Ogünleri atlattıysam bugünler hiçbişey değil benim için.Ama içimde çok şey kırıldı size karşı..Ailemede yakınım sözde.Uzak olsaydımda uzaktayım diye ağlasaydım keşke.Burda olsalardı yardımcı olurlardı diye kendimi avutsaydım.Zannettiğim kadar kimsenin beni sevdiğini sanmıyorum.Ben size çok değer vermişim okadar.Hiçbir beklentim yok kimseden.Kendi kendime mücadele ettim halada ediyorum.Bunlarıda benim için bir şey yapın diye yazmıyorum.Korkmayın bırakmam oğlumu bakmak istemeyen insanlara.Akşam ben 2-3 saat arkadaşıma gitcem diye kimseyede minnet etmem.otururum evimde napalım.Sadece içimi dökmeliydim.HOŞÇAKALIN.

Şu sözlerde çok hoşuma gitti

Konuşmamız gereken şeyler var, susmamız gereken yerler ve yerinin gelmesine rağmen ağızdan çıkmayı reddeden kelimeler. Edilen yeminler var, tutulmayan sözler ve ardında bir ceset bırakıp gidenler var. Nedenler var,"Nedenler", neden sevmedinler, neden gelmedinler, neden gittinler. Hayatımızın içine edenler var. Bunu yaparken bile bize "seviyorum" diyenler...

3 yaş sendromu

Oğlum 2009 doğumlu.Çok zor bir çocuk.Hastalıklarla geçen 3 yıl.Şimdi sağlık durumu iyi Allaha bin şükür.3 yaş sendromundayız.Beni ağlatana kadar savaşıyor benimle.Herşeye hayır diyor.Hayır dediğim şeyleri inatla yapmaya çalışıyor.Önceden inatçılık vardı ama yaramazlık yoktu.Sözümü dinlerdi bir şekilde.Markette beni rezil etmezdi.Benle yarışmak için caddede elimi bırakıp koşmaya başlıyor.Canımdan can gidiyor tabi benim o sırada.Depreyona soktu beni en sonunda.İsyan etmeye başladım ne olcak böyle diye.Yarım gün kreşe gidiyor.Gitmese napardım bilmiyorum.İnternetten araştırdım.3 yaş çocuğu olanların hepsi aynı dertten muzdarip.3 yaş sendromu.Pek de inanmak istemiyorum sendromlara ama belirtilerde gösteriyor.Bizim zamanımızda yoktu sendrom falan.Varsada terliği yedikmi bişeyimiz kalmazdı.Yada bir dışarı çıkar oynardık arkadaşlarla stresimizi atar eve gelirdik.Şimdiki sorun bence yalnızlık.Hepimiz evlere tıkılıp kaldık.Çocuklarımızda öyle yalnız.Ev oyuncak dolu ama gözümüz doymuyor.Aslında oyuncak lazım değil oynayacak arkadaş lazım.Baktım olcak gibi değil bu defa çok tehlikeli olmadığı sürece susmaya karar verdim.Aslında pimpirikli bir anne değilim.Ama okadar krize sokuyorki beni okadar tehlikeli hareketler yapıyorki söyleniyorum sürekli.Tek amacının beni ağlatmak olduğunu anladım.Bende umursamamaya çalıştım.Ve çok işe yaradı.
-'Anne bak yerlere tükürüyorum'
-iyi
-Anne bak nereye çıktım(sehpanın üstünde)
-Senin canın yancak banane
Ve buna benzer bir çok şey.Bir haftadır çok daha iyi.Çocuklar ne kadar zalim.Bana yaptığı hareketleride kimseye yapmıyor.En çok ben fedakarlık yapıyorum en çok ben hediye alıyorum sonuç sıfır.Sadece hediye almakla olmuyormuş bir pedegog demişti cezada vermek gerek.En sevdiklerini yasaklamak.Televizyon izleyemezsin gibi.Kısacası:Şimdi anne baba olmak çok zor.Çocuk olmanın zor olduğu zamanda çocuktum. Ebeveyn olmanın zor olduğu dönemde anneyim.Bütün annelere sabırlar dilerim.

DEPRESYONDAYIM

Depresyondayım.Bazen ağır bir şekilde bazen hafif olarak geçirmeye, basit şeylerle mutlu olmaya çalışıyorum.On yıllık birikim var içimde.Herkesin hatası var.Benden bazı şeylerin acısı zamanla çıkıyor.En ufak şeyler gözüme batıyor.Bazense hiç aldırmıyorum.Basit şeylerle mutlu olmaya çalışmaksa kendini kandırmaktan başka bir işe yaramıyor.Herşey üstüme geliyor.Bir mezarlığa gitmek istiyorum.Ben hiç mezarlığa gitmedim.Belki bana iyi gelir.Hayatta ölüm var bunlar ne gereksiz şeyler diye düşünmek istiyorum.Bir ayet varya ''her canlı ölümü tadacaktır''diye beni acayip rahatlatır.ölüm var gerisi yalan işte.Depreyondan çıkmak için hayatımı birgün olarak planlıyorum.Önceki günden yarın neler yapabilirim diye planlıyorum.Amacım çok erken kalkmak aslında ama daha başaramadım.Böyle bir insan değildim.Daha neşeli daha
mutluydum.Şimdi erkek,kaynana,çocuk.anne,baba,kardeş görmek istemiyorum.Sadece yalnız kalmak istiyorum.Yalnız yaşamak istiyorum.Ama olmuyor olmayacak çünkü başkalarının mutluluğundan sorumluyum.

çiçek kurabiyee

tarif alıntıdır.

eşimle birlikte yaptık.mutfakta bu tarz şeylerle uğraşmak depresyonuma iyi geliyor.

depresyona,sıkıntıya,kalp acısına,ayrılık acısına,migrene,böbrek taşına,yüzdeki sivilceye,adet sancısına iyi gelir kızlar

facebooka koydum ve gelen yorumlar

b.b ayyyyyyyyyyyyyyyy koptummmmmmmmmmmmmm:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

S.K Ayyyyyyy bayilcammm

B.B: ama gülerken birden ağlamaya başladım sanırım depresyondayım:)))))))))))))))))))))))))))))) yada şimdi girdim:))))))))))


Y.B Amanınnn:)suan hıc bır derdım sıkıntım tasam kalmadııı.


N.V bu bize iyi gelmedi:))))

C.B analar neler doğuruyor beee

S.K Araba kullaniyorum yapmayin bunu

Lohusa Kaynana

Anne olmak dünyanın en güzel duygusu.Her kadın bu duyguyu yaşamalı.Birinden öldürcek kadar nefret etmek sonra içine sokacak kadar aşık olmak.Oğlum benim en değerli hazinem.Belkide bu dünyada yaptığım en iyi şey.Bedelini çok ağır ödedim tabiki.Hamile kalmam çok uzun zamanı almasada doktorlar tüp bebeğe gidebilir demişlerdi.Kist ameliyatı olup tek yumurtalığımı aldıklarında umudumu kaybetmiştim açıkçası.Aslında çocuk isteğimde gitmişti.Çocuk olmassa neler yapabiliriz kısmı bana daha cazip gelmişti.Kadının çocuğu çok istediği hormonların hadi hadi diye baskı yaptığı dönem var.O dönem geçtikten sonra dahada çocuk istemiyorsun.Riskli bir hamilelik değildi ama şekerim yüksekti ve insülin kullanıyordum.Otuz kilo alarak hamileliğimi tamamladım.Sezeryanla oğlumu kucağıma aldım.Asıl olaylar bundan sonra başladı tabi.Oğlumu küveze aldılar kanda enfeksiyondan şüphelendikleri için.Kaynanaya gelme dedik çocuk küvezde çıkınca gel.Tabi dinlermi geldi.Daha ilk geldiği gün saçmasapan bir olaydan hastane odasında beni ağlattı.Oğlum küvezde hastaneden yalnız dönmüşüm içim acıyor ama bununla bitermi bide kaynana sorunsalı.Allahım sanki kendisi lohusa.Eşimle odaya girip konuşmalar ağlamalar.Sorun ne ?Sorun kıskançlık.Sen torun vermişsin kime ne?Hamileliğini bile tebrik etmemiş acaba daha çalışmıcakmı diye düşünmüş insanlar senin lohusa olduğunu mu düşüncekler pehh!Görümcem bile hamile olduğumu öğrenince bide bununla uğraşıcaz demişti.Garip bir aile.Ozamanlarda lohusalık depresyonumda, okadar bıkmışımki bu insanlardan hiç umursamıyorum.Tabi daha sonra kendi kendime konuşcağımdan haberim yok.Ya neden hemcinsimiz böyle?Sen doğurmadın mı be kadın?Sen yaşamadın mı?Erkekler yapsa ne anlar doğumdan dicem de sen kadınsın yaa!Doğumdan sonra kilolarımla ilgili sadece kadınlar konuştu.Ya bi destek olun dimi?Eşimde annesinin söylediği herşeyi söylüyor.Ben karım lohusa deseydinya diyorum.Aklıma gelmedi diyor.Ölürmüsün öldürmüsün?İki hafta kaldı dahada gidesi yoktu.Şimdiki aklım olsa eşimide onuda kovardım evden.Bana yaşatıklarını 3 yıl oldu hala içimden atamadım.O gittikten sonra birazı yalan birazı gerçek bir cinnet geçirdim evde.Eşim ozaman ben senin bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum dedi.Sonra kendi kendime konuşmaya başladım acısı çıkmaya başladı yani.Dedim bu böyle olmıcak benim duygularımı anlatmam lazım.Telefonda anlatılmaz.Yüzyüze de olmaz dinlemez ağlamaya başlar.Beş sayfa mektup yazdım.Eşime de okutturdum.Ertesi gün düşünmeden kargoyu çağırıp yolladım.Birşey anlamıcaklarını biliyordum anlamadılar.Ama ben anlatmassam ben huzursuz olcaktım.Tabi görüşmediler bir kaç ay sonra hiçbirşey olmamış gibi barıştık mecburen.Eşimede hep söylerim doğumda sana sevgim azaldı diye.İçimde bir yara olarak kaldı herşey.Şimdi yeni doğmuş bir bebek görsem sıkıntı basar içimi.Aşırı gerilirim.Bu olaylar sonucu ne oldu?Oğlumu doyasıya sevemedim ve engüzel bebeklik zamanları gerginlikle geçti.eşimin ailesinden ölesiye nefret ettim.Eşime saygım ve sevgim azaldı.Sütüm bitti.Oğlum egzema oldu.Doğum gibi mucizevi bir olayında böylece içine etmiş olduk.