İSTANBUL YEDİN BİZİ

İstanbulda yaşayanlar bilirler zordur burada yaşamak.
Çocukluğunuzdan beri kimseye güvenmememiz öğretilmiştir.Yolda yürürken arkanızı her daim kollamanız gerekir.Karşınızdan gelen bir kişiye karşı her zaman analiz yaparsınız.Üstü başı,duruşu nasıl?Çantanız her zaman güvende olmak zorunda.Gerçi ne kadar güvende olabilir ki?Yanınızda çok kıymetli şeyler taşıyamazsınız.Minibüse bütün para uzatamazsınız.Birgün başıma geldiği gibi son yirmi liranızı uzattığınız kişi kaşla göz arasında minibüsten iniverir.Gece tek başına yürürken korkarsınız.Yolda giderken adres soran kişi başka adresler gösterebilir.Kimseye güvenemezsiniz.Kim daha fakirdir kim daha zengindir bilemezsiniz.
İstanbul da yaşayanlar daha güçlü olmak zorundadır.Başka şehirde yaşayanlardan farklıyız.Yaşıtlarımızın o çocukluğu hep içinde kalırken bizi kurda çevirmiştir bu şehir.Mecburen olmak zorundayız.
Elimizi kolumuzu tutan yok illa burda kal diye.Bazılarımızı mecburiyetler kilitliyor bu şehre.Üç saat trafikte kalınca isyan ediyorsun yeter artık diye.Ama büyük değişimler yapamıyoruz.İstanbul da yaşayacaksan bir kere paran olcak.Her güzelliğine,görselliğine ve bütün eğlencelerine gideceksin.İlk tiyatro oyunu oynancak sen gidiceksin.Bir film ilk defa gösterime girecek sen gidiceksin.Yada bir konser.Bütün semtlerini karış karış bileceksin.Nerde ne yapılır nerde ne yenir ilk önce sen biliceksin.Nasıl olcak o?Parayla tabiki.
İnsanlar artık birbiriyle görüşemez oldular.İşten akşam çıkıyorsun iki-üç saatte evde oluyorsun nasıl görüşeceksin?Kime nasıl vakit ayırıcaksın?Ayırabilirsin ama bazı şeylerden fedakarlık etmen gerekiyor.Oda her zaman olmuyor.
Ben neden İstanbuldayım?On sene daha burdayım çünkü evin borcu var ödenecek.Oğlumunda burda yetişmesini istemiyorum açıkcası.
Tek istediğim böyle güzel bir sahil kasabasında çok şeye ihtiyaç duymadan yaşamak.Nedir yani öde öde bitmiyor bu bedeller?İnsanın ihtiyaçları beslenme barınma giyecek.Biz öyle çok paralar ödüyoruz ki herşey için.Gene de yaşamıyoruz.Çünkü o paraları ödemek için köpek gibi çalışmak zorundayız.Ama bey gibi yaşayamıyoruz.Yine herşeyimiz eksik.Çünkü hayattan bir tat alamıyoruz.Ölmeyecekmiş gibi yaşamaya devam ediyoruz.

GÖRSEL ALINTIDIR.

En pahalı bedeli ödeyip en ucuz hayatı yaşamak

İstanbul 'da yaşamak gün  geçtikçe  zorlaşıyor. Trafiğini,insanlarını,gürültüsünü kaldıramıyorum artık.Üç üçbuçuk saat yolda geçer mi?Bir yakadan diğer yakaya gitmek işkence.İstanbul 'da evin ve araban varsa ancak biraz daha rahatsın.Ama bizim gibi memur ailesiysen yaşamak çok zor.En pahalı bedelleri verip,en ucuz hayatı yaşıcaksın başka çare yok.En büyük lüksün ayda bir kere güzel bir yerde yemek yemek yada bir tiyatro olabilir.Ev alma şansın zaten yok.İki ailede fasfakir.Birikmiş olmayınca nerden alıcaksın?Zaten bir kere düşündük emlak fiyatlarını yükselttik:)))Çocuk olunca daha zor.Eğitime başlayınca bir kira kadar da ona  harcıcaksın.Diğer şansımızda Eskişehir de yaşamak.Güzel bir şehir beğeniyorum.Öğrenci memleketi olunca yok yok.Kaynanamlar orda büyük bir eksi işte.Oraya gitsem herşeyim olur.Evim,arabam.Kaynanam çocuğa da bakar.İşe de başlarım.Hayatı daha iyi yaşarım.Ama huzurum olur mu?Psikolojim nasıl olur?Eşimle bunları göze alamadığımız için gidemiyoruz.Onlarla iyi anlaşsaydım kesin giderdim.Kaynanamın en büyük arzusu oraya yerleşmemiz.Ama işte gerisi var.Burda evim yok arabam yok ama en azından huzurum var.Bence en önemlisi de bu.Bazı şeyler insanın arzusuyla ilgili durum.İstekler bitmez.Elbette insan evi olsun arabası olsun ister.Ama olmayınca da olmuyor.En önemlisi sağlık ve huzur.Gerisi boş.En kral evde oturup huzurum olmadıktan sonra napim ben öyle evi?Çok şükür mutluyum.Mutluluk bizim elimizde .Sıfır beklenti sonsuz mutluluk.