Bu konuda şanslı kadınlardanım.Çalışırken eşim çok yardımcı olurdu.Hatta öyleki kahvaltıma kadar hazırlardı işe giderken.Kendisi öğretmen olduğu için yazları boş haliyle.Bizde yazın evlendik.O evde ben işte:))Bi de ilk maaşı ben aldım para bırakıyorum eve:))Sabah kaldırıyor eşim kahvaltı hazır.Durağa kadar da bırakıyor üstelik.Akşama doğru yemek ne yapim diye arıyor.Pazara gitmekten nefret ederim.Pazarada gidiyodu.Erkek olmanın nimetlerinden yararladım bir süre.))Dedim bu işte bir gariplik var.Böyle olmamalıydı.Yoksa evlilik böyle bir şey mi diye hayaller kurmaya başlamıştım.Allahım dedim insanın hayal bile edemiyeceği evlilik bu.Hep işte ben çalışayım biri bana hizmet etsin diye dua etmiştim dualarım kabul oldu:)))Tabi bide bunun erkek olması ekstra bir nimet.İş yerindeki erkekler acayip yadırgıyorlardı tabi bu durumu.Akşama ne yemek var diye sorup dalga geçiyorlardı.Onlara göre kadınların çalışması da yalnıştı ya neyse.Tabi eşim işe başlayınca saltanatım biraz olsun bitti.Yine yardım etti tabi eskisi gibi olamadı.Bir kaç sene sonra ben işten çıkınca bana kaldı her şey:((( Çocuk olunca oda anne oldu nerdeyse benim gibi.Senin psikolojin iyi olcakki biz iyi olalım derdi her zaman.Tabi öğleden sonra işten gelmesinin de etkisi büyük.Yapmasa yapmazdı yine tabiki.Oğlum doğduktan sonra zor günler yaşadım.İşten gelince ,sen çık dışarı gez gel der beni evden yollardı. Allah razı olsun.Bazen ben yorgunluktan uyuya kalırdım koltukta.Bi kalkardım ,çocuğu uyutmuş, kahve yapmış beni çağırıyor.Allah daha ne isterim.Hakkını ödeyemem bu açıdan.Öyle erkekler varki hiç halden anlamıyorlar.Akşama kadar perişan oluyorsun, çocukla, ev işiyle gene ne yaptın oturmaktan başka diyorlar.Hayat müşterek.Tabiki benim eşim bir istisna .Böyle başka erkek var mıdır bilmiyorum.Ben bu açıdan çok şanslı bir kadınım.Hepimizin eksileri var.Önemli olan eksiler artıları götürmesin.
ANNE MUTLU HERKES MUTLU.
